با پول میشه یه خونه خرید، ولی آسایش رو هرگز...
میتونی باهاش ساعت بخری، ولی فرصت رو هرگز...
میتونی با پول مقام و درجه بخری، ولی آبرو و منزلت رو هرگز...
میتونی یه تختخواب شیک بخری، ولی خواب راحت رو هرگز....
میشه باهاش کتاب خرید، ولی فهم و شعور رو هرگز...
میتونی با هاش دارو بخری، اما سلامتی رو هرگز....
میتونی یه همسر زیبا داشته باشی، ولی عشق واقعی رو هرگز....
فرهنگ لغات زنان :
۱- آره یعنی نه
۲- نه یعنی آره
۳- ما با ید با هم حرف بزنیم یعنی بشین فقط گوش کن
۴- هر کار دوست داری بکن یعنی بکن ولی بعد دهنت سرویسه
۵- چقد منو دوست داری ؟ یعنی یه گندی زدم می خوام بگم
۶- دو دقیقه دیگه حاضرم یعنی دو ساعت علافی !!!
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
گر بمیرد دختری از قبر او روید گلی!
گر بمیرند دختران دنیا گلستان میشود !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
خداوند زمین را آفرید و گفت :
به به چه زیباست.سپس مرد را آفرید و گفت : جانمی این دیگه آخرشه !
و بعد هم زن را آفرید و با کمی اخم گفت : اشکالی نداره آرایش میکنه !!!
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
فردوسی حکیم بزرگ ایرانی که همه قبولش دارن میگه:
که پیش زنان هرگز راز مگوی ، چو گویی ، سخن بازیابی به کوی !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
زنان را نباشد به جز یک هنر نشینند و زایند شیران نر !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
ارنست همینگوی:
زن ها جنگ ها را شروع می کنند و مردها آن ها را ادامه می دهند !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
مردها و زن ها دست کم در یک مورد اتفاق نظر دارند. هیچ کدام به زن ها اعتماد ندارند!
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
تحقیقات نشان داده که فقط ۲۰% مردها عقل دارند !
۸۰% بقیه زن دارند !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
مردها بر اثر کمبود عاطفه ازدواج می کنندبر اثر کمبود حوصله طلاق می دن
ولی نکته جالب اینه که بر اثر کمبود حافظه دوباره ازدواج می کنند !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
مردها سه تا آرزو دارن :
اونقدر که مامانشون می گن خوش تیپ باشن !
اونقدر که بچه شون می گن قوی باشن !
و مهمتر از همه اینکه :
اونقدر که زنشون بهش شک داره دوست دختر داشته باشن !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
بیشتر مردان موفقیت شون رو مدیون زن اولشون هستند و
زن دومشون رو مدیون موفقیت شون !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
مرد اولی : امان از دست این زنها ! زنم تمام دارائیمو برداشت و رفت !
دومی : خوش به حالت ! زن من تمام دارائی مو برداشت و نرفت !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
فرق پیر دختر با پیر پسر:
اولی موفق نشده ازدواج کنه ولی دومی موفق شده ازدواج نکنه !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
یه ضرب المثل آموزنده هست که می گه :
مردن برای زنی که عاشقشی از زندگی باهاش آسون تره !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
مرد به زن : عزیزم ممنونم ازت ! تو اعتقاد به دین رو به زندگیم آوردی!
چون من قبل از ازدواج معتقد بودم جهنم اصلا’ وجود نداره !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
اسپانیایی ها میگن :
عشق ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدایی بلندتر است !
ایتالیایی ها میگن:
عشق یعنی ترس از دست دادن تو !
ایرانی ها میگن :
“عشق سوء تفاهمی است بین دو احمق که با یک ببخشید تمام میشود!!
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
زنان به خوبی مردان میتوانند اسرار را حفظ کنند ولی به یکدیگر می گویند
تا در حفظ آن شریک باشند !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
اگر طاووس برای ناز کردن و روباه برای فریب دادن وتمساح برای اشک ریختن وکلاغ برای
قارقار کردن داشته باشی دیگر نیازی به زن گرفتن نداری !
☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻
همیشه پشت سر هر مرد موفق ، زنی است که نتونسته جلوی موفقیت شو بگیره !
به گزارش مشرق به نقل از دی پرس، پس از عبور از شهر انار به سمت شرق این
شهرستان و به طرف بخش نوق شهرستان رفسنجان ادامه سفر دادیم. با طی 30
كیلومتر به روستای جوادیه رسیدیم، هفت كیلومتر بعد از جوادیه، روستای
نجمآباد قرار داشت، دو كیلومتر بعد روستای دقوقآباد، یك كیلومتر بعد
روستای احمدیه، چهار كیلومتر بعد روستای زانوقآباد، یك كیلومتر بعد روستای
روامهران، سه كیلومتر بعد روستای روستای باقرآباد و دو كیلومتر بعد به شهر
بهرمان، زادگاه اكبر هاشمی رفسنجانی رسیدیم.
از میدان امام حسین
(ع) این شهر وارد بلوار آیتالله هاشمی رفسنجانی شدیم و با كمك یكی از
اهالی بهرمان، به خانه كودكیهای رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام رسیدیم.
خانهای
از جنس خشت و گل مانند همه خانههای قدیمی كویر، خانهای كه روزگاری فردی
چون آیتالله اكبر هاشمی رفسنجانی، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در آن به
دنبا آمد و كودكیاش را گذراند.
به گفته یكی از اهالی بهرمان،
آیتالله هاشمی رفسنجانی هرگاه كه به زادگاهش سفر می كند و سری به خانه
دوران كودكیاش میزند، ابتدا به سراغ تنوری می رود كه روزگاری با همت
مادرش به راه بوده و نان گرم اهالی خانه را تامین میكرده است. در كنار
حیاط خانه، باغ پسته كوچكی قرار دارد كه درختانش خیلی قدیمی هستند.
به گفته مهدی نوذری، عضو شورای شهر بهرمان این شهر بیش از هفت هزار جمعیت دارد و 42 شهید تقدیم انقلاب كرده است.
به فکر نمازت باش مثل شارژ موبایلت .....
به فکر نمازت
باش مثل شارژ موبایلت!با صدای اذان بلند شو مثل صدای موبایلت! از انگشات
واسه اذکار استفاده کن مثل صفحه کلید موبایلت!قرآن رو همیشه بخون مثل
پیامهای موبایلت
خدایی ما کجاییم ................
دوست داشتن....
تفاهم
....
محبت ...
رحمت ....
داستان از این قرار است.
این
زن که صاحب داستان است، حکایت می کند، و می گوید:
با مردی ازدواج کردم که
قبلا از بد شکلی و بد ریختی او شنیده بودم، ولی هیچ وقت تصورنمی کردم که به این
شکلی باشد که در شب زفافم دیده بودم .
در آن شب تا نگاهم به چهره اش افتاد
نتوانستم طاقت بیاورم، و جلویش غش کرده و بر زمین افتادم!!
همسرم با سرعت به
دنبال آب رفت تا آن را بر من بپاشاند، با سردی آب روح به بدنم باز گشت، ولی خودم را
به خواب زدم تا اینکه صبح شد!!
و در صبحگاه چشمانم از ترس چهره ی بد ریختش
از او می بر می گرداندم، ولی او گمان می کرد که هنوز در شرم و حیاء
هستم.
چند روزی گذشت ... و آن قلب زیبایی که پشت آن چهرۀ زشت نهفته بود
هویدا شد، قلبی پاک و صاف، ضربانش با احساس و محبت می تبید،،، زیبا با من معاشرت می
کرد،،، و احساساتم را رعایت می کرد،،، بر کوتاهی های من در حقش، و بر سستی هایم صبر
می کرد،،، و دو چندان به من عطوفت می کرد،،، و او بهترین یاورم در امور دنیا و
آخرتم بود..
در کارهای خانه مرا یاری می نمود،،، و در هنگام بیماری از من
پرستاری می کرد،،، هیچ سخنی از او نمی شنیدم مگر اینکه از آن لذت می بردم،،، و چیزی
از او نمی دیدم مگر اینکه مرا خوشحال می کرد.
با وجودی که از نظر مالی
تنگدست بود، ولی من با او احساس خوشبختی و راحتی می کردم، این سبب شد تا خانۀ
متواضع ما با لطافت اخلاق او، و معاشرت زیبایش به قصری شکوهمند تبدیل شد، که سعادت
و خوشبختی در فضای آن انتشار یافته، و بوی آرامش و نشاط در آن به مشام
برسد.
او در قلبم جای گرفته بود،،، مثل اینکه مالک قلبم شده ،،، فکر و ذهنم
به او مشغول بود،،، طاقت دوری از او را نداشتم،،، و او نیز طاقت دوری از من را
نداشت،،،
هنگامی که لحظه جدایی فرا رسید،،، که نوشتنش قبل از من بود، و اجلش
بدون من، با فرافش بسیار دردمند شدم، با مرگش دردی شدید احساس کردم که حواسم را از
بین برده، و بی هوش شدم همان طور که بار اول با دیدنش بی هوش گشتم، ولی این بار کسی
مانند بار اول با سرعت به طرف آب نرفت، همان طور که او رفته
بود..........
همسر این مرد بعد از مرگ شوهرش بیشتر از سه روز نگذشت که او
نیز به شوهرش ملحق شد، و دار فانی را وداع گفت.
خداوند همه را مورد رحمت
خویش قرار دهد...
خوشبختی در اخلاق زیبا نهفته است، اگر چه ظاهر او زیبا
نباشد،، و ثروتمند نباشد،، چه بسا از زنانی که با مردان ثروتمند و نسب دار، و اهل
پست و مقام ازدواج کردند، ولی به خوشبختی نرسیدند،،، پس چرخاننده زندگی زناشویی
اخلاق زییا و دلربا است.
شاید توبه کرد…..
برای اولین بار بود که دخترک به شهر بازی میرفت ، خیلی ذوق زده بود ، آخه اونقدر همکلاسی هاش از شهر بازی و دستگاهاش براش تعریف کرده بودن که هر جمعه بهونه شهر بازی رو میگرفت و مادرش هم که وضع مالی مناسبی نداشت و زندگی رو با درآمدی که از خیاطی برای این و اون بدست میاورد ، میگذروند ، قول هفته بعد رو بهش میداد.
و حالا به آرزوش رسیده بود ....
پسر جوانی در کتابخانه از دختری پرسيد: «مزاحمتان نمی شوم کنار دست شما بنشينم؟»
دختر جوان با صدای بلند گفت: «نمی خواهم يک شب را با شما بگذرانم»
تمام دانشجويان در کتابخانه به پسر که بسيار خجالت زده شده بود نگاه کردند. پس از چند دقيقه دختر به سمت آن پسر رفت و در کنار ميزش به او گفت: «من روانشناسی پژوهش می کنم و ميدانم مرد ها به چه چيزی فکر ، گمان کنم شمارا خجالت زده کردم درست است؟»
پسر با صدای بسيار بلند گفت: «200 دلار برای يک شب!!؟ خيلی زياد است!!!»
وتمام آنانی که در کتابخانه بودند به دختر نگاهی غير عادی کردند، پسر به گوش دختر زمزمه کرد« من حقوق میخوانم و ميدانم چطور شخص بيگناهي را گناهکار جلوه بدهم!!»
شیخ گفت به یک شرط حاضرم با تو مناظره کنم.
مرد گفت چه شرطی؟
.شیخ فرمود:چطور علم غیب میدانی و شرط من را نمیدانی!
سخن روز : هرگز به کودکانتان نگویید پیشه آینده اش چه باشد همواره به او ادب و ستایش به دیگران را آموزش دهید چون با داشتن این ویژگیها همیشه او نگار مردم و شما در نیکبختی خواهید بود و اگر اینگونه نباشد هیچ پیشه ای نمی تواند به او و شما بزرگواری بخشد . اُرد بزرگ
یک روز یک دختر کوچک کنار یک کلیسای کوچک محلی ایستاده بود؛ دخترک قبلا یکبار آن کلیسا را ترک کرده بود چون به شدت شلوغ بود.
همونطور که از جلوی کشیش رد شد، با گریه و هق هق گفت: "من نمیتونم به کانون شادی بیام!" کشیش با نگاه کردن به لباسهای پاره، کهنه و کثیف او تقریباً توانست علت را حدس بزند و دست دخترک را گرفت و به داخل برد و جایی برای نشستن او در کلاس کانون شادی پیدا کرد. دخترک از اینکه برای او جا پیدا شده بود بی اندازه خوشحال بود و شب موقع خواب به بچه هایی که جایی برای پرستیدن خداوند عیسی نداشتند فکر می کرد .
چند سال بعد ، آن دختر کوچولو در همان آپارتمان فقیرانه اجاره ای که داشتند، فوت کرد. والدین او با همان کشیش خوش قلب و مهربانی که با دخترشان دوست شده بود، تماس گرفتند تا کارهای نهایی و کفن و دفن دخترک را انجام دهد .
در حینی که داشتند بدن کوچکش را جا به جا می کردند ، یک کیف پول قرمز چروکیده و رنگ و رو رفته پیدا کردند که به نظر می رسید دخترک آن را از آشغالهای دور ریخته شده پیدا کرده باشد . داخل کیف 57 سنت پول و یک کاغذ وجود داشت که روی ان با یک خط بد و بچگانه نوشته شده بود : "این پول برای کمک به کلیسای کوچکمان است برای اینکه کمی بزرگتر شود تا بچه های بیشتری بتوانند به کانون شادی بیایند."
این پول تمام مبلغی بود که آن دختر توانسته بود در طول دو سال به عنوان هدیه ای پر از محبت برای کلیسا جمع کند . وقتی که کشیش با چشم های پر از اشک نوشته را خواند، فهمید که باید چه کند؛ پس نامه و کیف پول را برداشت و به سرعت سمت کلیسا رفت و پشت منبر ایستاد و قصه فداکاری و از خود گذشتگی آن دختر را تعریف کرد.
او شماس های کلیسا را برانگیخت تا مشغول شوند و پول کافی فراهم کنند تا بتوانند کلیسا را بزرگتر بسازند. اما داستان اینجا تمام نشد.
یک روزنامه که از این داستان خبردار شد، آن را چاپ کرد. بعد از آن یک دلال معاملات ملکی مطلب روزنامه را خواند و قطعه زمینی را به کلیسا پیشنهاد کرد که هزاران هزار دلار ارزش داشت. وقتی به آن مرد گفته شد که آنها توانایی خرید زمینی به آن مبلغ را ندارند، او حاضر شد زمینش را به قیمت 57 سنت به کلیسا بفروشد. اعضای کلیسا مبالغ بسیاری هدیه کردند و تعداد زیادی چک پول هم از دور و نزدیک به دست آنها می رسید.
در عرض پنج سال هدیه آن دختر کوچولو تبدیل به 250000 دلار پول شد که برای آن زمان پول خیلی زیادی بود ( در حدود سال 1900 ) . محبت فداکارانه او سودها و امتیازات بسیاری را به بار آورد .
وقتی در شهر فیلادلفیا هستید، به کلیسای Temple Baptist Church که 3300 نفر ظرفیت دارد سری بزنید. و همچنین از دانشگاه Temple University که تا به حال هزاران فارغ التحصیل داشته نیز دیدن کنید. همچنین بیمارستان سامری نیکو ( Good Samaritan Hospital ) و مرکز " کانون شادی " که صدها کودک زیبا در آن هستند را ببینید.
مرکز "کانون شادی" به این هدف ساخته شد که هیچ کودکی در آن حوالی روز های یکشنبه را خارج از آن محیط باقی نماند. در یکی از اتاقهای همین مرکز می توانید عکسی از صورت زیبا و شیرین آن دخترک ببینید که با 57 سنت پولش، که با نهایت فداکاری جمع شده بود، چنین تاریخ حیرت انگیزی را رقم زد. در کنار آن، تصویری از آن کشیش مهربان، دکتر راسل اچ. کان ول که نویسنده کتاب "گورستان الماس ها" است به چشم می خورد.
این یک داستان حقیقی بود که نشان می دهد خداوند قادر است که چه کار هایی با 57 سنت انجام دهد .
اگر لذت ترک لذت بدانی
دگر شهوت نفس لذت نخوانی
از سینه تنگم دل دیوانه گریزد
دیوانه عجب نیست که از خانه گریزد
عاشقی پیداست از زاری دل
نیست بیماری چو بیماری دل
روزاحباب تو نورانی الی یوم الحساب
روزاعدای تو ظلمانی الی یوم القیام
دیوانه کرد آرزوی وصل او مرا
از سر برون نمیرود این آرزو مر
گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی
با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید
آنکةعاشقانةخندیدخندهای منودزدید
پشت پلک مهربونی خواب یک توطئةمیدید
تورامیبینم ومیلم زیادت میشود هردم
تورامیبینم ودردم زیادت میشود دردم
هرکسی هم نفسم شددست آخرقفسم شد
منه ساده بخیالم که همه کاروکسم شد
نیازارم ز خود هرگز دلی را
که می ترسم در آن جای تو باشد
گر بی خبر آمدیم به کوی تو، دور نیست
فرصت نیافتیم که خود را خبر کنیم
گرچه میدانم نمیآید،ولی هردم از شوق
سوی درمیآیم و هرسو،نگاهی میکنم
از سوز محبت چه خبر اهل هوس را
این اتش عشق است نسوزد همه کس را
آورم پیش تو از شوق پیام دگران
گویمت تا سخن خویش به نام دگران
من بخال لبت ای دوست گرفتار شدم
چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم
گاه گاهی به من ازمهر پیامی بفرست
فارغ ازحال خود و جان و جهانم مگذار
غمی خواهم که غمخوارم تو باشی
دلی خواهم که دل آزارم تو باشی
گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کند
حاشا که مشتری سر مویی زیان کند
گر هیچ مرا در دل تو جاست بگو
گر هست بگو نیست بگو راست بگو
صبر در جور و جفای تو غلط بود غلط
تکیه بر عهد و وفای تو غلط بود غلط
گرچه هرلحظه زبیداد تو خونین جگرم
هم بجان توکه ازجان بتو مشتاق ترم
غیر از غم عشق تو ندارم , غم دیگر
شادم که جز این نیست مرا همدم دیگر
دل که آشفته روی تو نباشد دل نیست
آنکه دیوانه خال تو نشد عاقل نیست
زدرد عشق توبا کس حکایتی که نکردم
چرا جفای تو کم شد؟شکایتی که نکردم
تو کیستی،که اینگونه،بی تو بی تابم؟
شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم
بشنو از نی چون شکایت میکند
از جداییها حکایت میکند
به هر حال گنجشکهای درخت او زیباتر بودند و اگر میخواست بازنده شرط زیاد و کم گنجشکهای روی ساقه نازک درختم و درختاش میشدم…
هنوز سر و صدای در هم گنجشک های درخت اش گوشنواز ترند…
توپ
رنگارنگ پشمالو به هر چه انتظار پایان میدهد. دلم هری پایین میریزد. برش
میدارم به سبکی پر قوست. میبویم و میبویم و میبویمش و با یک جست سر
دیوار و مثل یک جنس شکستنی تحویل میدهم و دوباره و دوباره میان تنه تنومند
درختم و دیوار دراز میکشم و صد توپ پشمالوی رنگارنگ به حیاطمان میآیند و
من صدتا میشوم و میبویم و میبویم و میبویمشان و با یک جست…
سینه
برآمده یکیشان نوک مگسک است، بگذار بزنمش. تشخیص گنجشکهای درخت او که
مهمان درخت منند کار سختی نیست. تفاوت شاخ و برگهای درهم تنیده دو درخت که
به زور از میان سقف آسمان و دیوار بیرون زدهاند مثل روز روشن است…
شاخ و برگهای درخت ها همدیگر را بغل گرفتهاند… بغل گرفته اند و میبوسند همدیگر را مثل پدرهامان…
به
تلألو نور خورشید نگاه میکنم که حالا از لای برگ های درخت هامان چشمهایم
را میزند و برق چشمهایش چشمهایم را میزند و نور پاشیده بر بال و پر
گنجشکهایش با ساقه های نازک براق درخت اش در هم تلاقی میشوند…
گنجشکهایش
میدانند که با تیر نمیزنمشان . مثل اینکه این یکی شیطنتش گل کرده و هی
میآید تا نزدیک چشمهایم وهی در لای برگ ها گم میشود و گم میشود و گم
میشود و دیوار هی بالا میرود و سقف آسمان را فشار میدهد و باز بالا
میرود و … ساقه نازک درخت در دستانش و دستانم.
بشمار یک، دو، سی و پنج… شصت … صد و میخندند پدرهامان.
صدای آواز آرام هنگام بازی عصرانه لی لی ، یک جوانه، دو جوانه، میخندند پدرهامان…
میآید
تا نزدیک چشمهایم و هی در لای برگ ها گم میشود و گم میشود و من
نمیزنمش. توپاش را با پا نمیزنم میترسم بشکند. فضله ای به هوای میان
ابروهایم سرازیر میشود، سرم را میدزدم…
سرم را میدزدم از مسیر سنگ
تیر و کمان لندهوری که عصرها وقت بازی لی لی اش میآید… سینه اش یکیشان
نوک مگسک است. فقط یک حرکت کوچک انگشت اشاره ام کافی است هک خون از میان
ابروهایش بزند بیرون و دسته تیر و کماناش سرخ شود…
سینه یکیشان نوک مگسک است. راست میگوید ؤمن که عرضه زدن یک گنجشک را هم ندارم غلط کرده ام خرج روی دستاش بگذارم…
اما باز میگویم و میگویم و میگویم که برای زدن گنجشک نمیخواهماش…
میان ساقه نازک درختم و دیوار، راست میگوید جای بازی و استراحت نیست این جا توی این گرما.
ساقه جوانه باران است چه میدانست پدرم؟…
میان تنه تنومند درختم و دیوار… راست میگوید جای خستگی در کردن و دراز کشیدن نیست این جا توی این سرما.
درخت گنجشک باران است چه میداند مادرم؟…
بیچاره
دیگر از سن و سالاش گذشته که یواشکی بیاید و کنارم دراز بکشد و یک چشمی
مسیر نگاهم را تا نوک مگسک دنبال کند و سری بتکاند و غم از دست رفتن مشاعرم
را بخورد . ساقه درخت هی نازک میشود بعدش تنومند میشود و مادر چشمهایش
سرخ میشوند. چشمهای مادر سرخ میشوند چون اصرار دارد ثابت کند دیوار
کوتاه است و داد بزند که چه مرگیم شده و من میگویم دیوار تا سقف آسمان
رفته و باز چشمهایش…
و من از درخت هامان بگویم و نشاناش بدهم درخت ها
را و او هاج و واج فضای خالی مورد ادعایم را با دستان لرزانش لمس کند و
چشمهایش سرخ شوند و اشک گونههای چروکیدهاش را بپوشاند و بازاری از پا
نگرفتن آن ساقههای بیجان بگوید و بگوید که من چشم و چراغ خانهام. بعد به
ریش و موی بلندم گیر بدهد و چشمهایش سرخ شوند و زار بزند و وقتی گنجشکهای
براق را با اشاره نشاناش میدهم دست ها را به سینه بکوبد و رو به آسمان
بپرسد که من تقاص کدام گناه کبیرهام؟…
و من باز ازشاخههای در هم تنیده
بگویم و از دیوار و چشمهایش سرخ شوند و باز سرخ شوند و…یک روز صبح بمیرد
. بدون آنکه موفق شوم وجود درخت و دیوار و گنجشکهای آن خانه را به او
اثبات کنم…
دیوار تا سقف آسمان رفته، شک نمیکنم که دل آخرین سنگهایش به
آسمان چسبیده ،فقط صدای آوازهای گنگی که عصرها هنگام بازی لی لی زمزمه
میکند مانده.
خوشحالم که چشمهای آن لندهور دیگر هنگام بازی نمیبینندش…
دومین تیر تفنگم ، بشمار یک ، دو… سه… سی، شصت، شصت،شصت، شصت سال است که توی لوله زندانی است. من که عرضه…
سینه
یکیشان نوک مگسک است . میداند که نمیزنمش. اما این بار اشتباه میکند تا
نزدیک صورتم میآید و دوباره لای شاخ و برگهای درخت هامان گم میشود و گم
میشود و…
ماشه را فشار میدهم … میان ابروهایش ، تیر و کماناش سرخ میشود.
ماشه را فشار میدهم … باز هم ….
مادر سال ها پیش از کجا میدانست که میگفت دیگر زنگ زده و باید بیندازمش دور؟…
چون سایرین عموما کاسبکارهای لباده دراز و کلاه کوتاه باکو و رشت بودند
که به زور چماق و واحد یموت هم بند کیسه شان باز نمیشود و جان به عزرائیل
میدهند و رنگ پولشان را کسی نمیبیند. ولی من بخت برگشته ی مادر مرده مجال
نشده بود کلاه لگنی فرنگیم را که از همان فرنگستان سرم مانده بود عوض کنم و
یاروها ما را پسر حاجی و لقمه ی چربی فرض کرده و «صاحب، صاحب» گویان
دورمان کردند و هر تکه از اسبابهایمان مایه النزاع ده راس حمال و پانزده
نفر کرجی بان بی انصاف شد و جیغ و داد و فریادی بلند و قشقرهای برپا گردید
که آن سرش پیدا نبود. ما مات و متحیر و انگشت به دهن سرگردان مانده بودیم
که به چه بامبولی یخه مان را از چنگ این ایلغاریان خلاص کنیم و به چه حقه و
لمی از گیرشان بجهیم که صف شکافته شد و عنق منکسر و منحوس دو نفر از
ماموران تذکره که انگاری خود انکر و منکر بودند با چند نفر فراش سرخ پوش و
شیر و خورشید به کلاه با صورت هایی اخمو و عبوس و سبیلهای چخماقی از بناگوش
دررفته ای که مانند بیرق جوع و گرسنگی، نسیم دریا به حرکتشان آورده بود در
مقابل ما مانند آئینه ی دق حاضر گردیدند و همین که چشمشان به تذکره ی ما
افتاد مثل اینکه خبر تیر خوردن شاه یا فرمان مطاع عزرائیل را به دستشان
داده باشند یکه ای خورده و لب و لوچه ای جنبانده سر و گوشی تکان دادند و
بعد نگاهشان را به ما دوخته و چندین بار قد و قامت ما را از بالا به پایین و
از پایین به بالا مثل اینکه به قول بچه های تهران برایم قبایی دوخته باشند
برانداز کرده بالاخره یکیشان گفت «چه طور! آیا شما ایرانی هستید؟»
گفتم
« ماشاءالله عجب سوالی میفرمایید، پس میخواهید کجایی باشم؛ البته که
ایرانی هستم، هفت جدم هم ایرانی بوده اند، در تمام محله ی سنگلج مثل گاو
پیشانی سفید احدی پیدا نمیشود که پیر غلامتان را نشناسد!»
ولی خیر،
خان ارباب این حرفها سرش نمیشد و معلوم بود که کار یک شاهی و صد دینار نیست
و به آن فراشهای چنانی حکم کرد که عجالتا «خان صاحب» را نگاه دارند تا
«تحقیقات لازمه به عمل آید» و یکی از آن فراشها که نیم زرع چوب چپقش مانند
دسته شمشیری از لای شال ریش ریشش بیرون آمده بود دست انداخت مچ ما را گرفت و
گفت «جلو بیفت» و ما هم دیگر حساب کار خود را کرده و ماستها را سخت کیسه
انداختیم. اول خواستیم هارت و هورت و باد و بروتی به خرج دهیم ولی دیدیم
هوا پست است و صلاح در معقول بودن
خداوند هیچ کافری را گیر قوم فراش
نیندازد! دیگر پیرت میداند که این پدر آمرزیده ها در یک آب خوردن چه بر سر
ما آوردند. تنها چیزی که توانستیم از دستشان سالم بیرون بیاوریم یکی کلاه
فرنگیمان بود و دیگری ایمانمان که معلوم شد به هیچ کدام احتیاجی نداشتند.
والا جیب و بغل و سوراخی نماند که آن را در یک طرفةالعین خالی نکرده باشند و
همین که دیدند دیگر کما هو حقه به تکالیف دیوانی خود عمل نموده اند ما را
در همان پشت گمرکخانه ی ساحل انزلی تو یک هولدونی تاریکی انداختند که شب
اول قبر پیشش روشن بود و یک فوج عنکبوت بر در و دیوارش پردهداری داشت و در
را از پشت بستند و رفتند و ما را به خدا سپردند. من در بین راه تا وقتی که
با کرجی از کشتی به ساحل میآمدیم از صحبت مردم و کرجی بانها جسته جسته
دستگیرم شده بود که باز در تهران کلاه شاه و مجلس تو هم رفته و بگیر و ببند
از نو شروع شده و حکم مخصوص از مرکز صادر شده که در تردد مسافرین توجه
مخصوص نمایند و معلوم شد که تمام این گیر و بستها از آن بابت است. مخصوصا
که مامور فوق العاده ای هم که همان روز صبح برای این کار از رشت رسیده بود
محض اظهار حسن خدمت و لیاقت و کاردانی دیگر تر و خشک را با هم میسوزاند و
مثل سگ هار به جان مردم بی پناه افتاده و درضمن هم پا تو کفش حاکم بیچاره
کرده و زمینه ی حکومت انزلی را برای خود حاضر میکرد و شرح خدمات وی دیگر از
صبح آن روز یک دقیقه ی راحت به سیم تلگراف انزلی به تهران نگذاشته بود
من
در اول چنان خلقم تنگ بود که مدتی اصلا چشمم جایی را نمیدید ولی همین که
رفته رفته به تاریکی این هولدونی عادت کردم معلوم شد مهمانهای دیگری هم با
ما هستند. اول چشمم به یک نفر از آن فرنگی مآبهای کذایی افتاد که دیگر تا
قیام قیامت در ایران نمونه و مجسمه ی لوسی و لغوی و بیسوادی خواهند ماند و
یقینا صد سال دیگر هم رفتار و کردارشان تماشاخانه های ایران را (گوش شیطان
کر) از خنده روده بر خواهد کرد. آقای فرنگی مآب ما با یخهای به بلندی لوله ی
سماوری که دود خط آهنهای نفتی قفقاز تقریبا به همان رنگ لوله سماورش هم
درآورده بود در بالای طاقچه ای نشسته و در تحت فشار این یخه که مثل کندی
بود که به گردنش زده باشند در این تاریک و روشنی غرق خواندن کتاب رومانی
بود. خواستم جلو رفته یک «بن جور موسیویی» قالب زده و به یارو برسانم که ما
هم اهل بخیه ایم ولی صدای سوتی که از گوشهای از گوشه های محبس به گوشم
رسید نگاهم را به آن طرف گرداند و در آن سه گوشی چیزی جلب نظرم را کرد که
در وهله ی اول گمان کردم گربه ی براق سفیدی است که بر روی کیسه ی خاکه
زغالی چنبره زده و خوابیده باشد ولی خیر معلوم شد شیخی است که به عادت
مدرسه دو زانو را در بغل گرفته و چمباتمه زده و عبا را گوش تا گوش دور خود
گرفته و گربه ی براق سفید هم عمامه ی شیفته و شوفته ی اوست که تحت الحنکش
باز شده و درست شکل دم گربهای را پیدا کرده بود و آن صدای سیت و سوت هم صوت
صلوات ایشان بود
پس معلوم شد مهمان سه نفر است. این عدد را به فال
نیکو گرفتم و میخواستم سر صحبت را با رفقا باز کنم شاید از درد یکدیگر
خبردار شده چاره ای پیدا کنیم که دفعتا در محبس چهارطاق باز شد و با سر و
صدای زیادی جوانک کلاه نمدی بدبختی را پرت کردند توی محبس و باز در بسته
شد. معلوم شد مأمور مخصوصی که از رشت آمده بود برای ترساندن چشم اهالی
انزلی این طفلک معصوم را هم به جرم آن که چند سال پیش در اوایل شلوغی
مشروطه و استبداد پیش یک نفر قفقازی نوکر شده بود در حبس انداخته است.
یاروی تازه وارد پس از آن که دید از آه و ناله و غوره چکاندن دردی شفا
نمییابد چشمها را با دامن قبای چرکین پاک کرده و در ضمن هم چون فهمیده بود
قراولی کسی پشت در نیست یک طوماری از آن فحشهای آب نکشیده که مانند خربزه ی
گرگاب و تنباکوی هکان مخصوص خاک ایران خودمان است، نذر جد و آباد (آباء)
این و آن کرد و دو سه لگدی هم با پای برهنه به در و دیوار انداخت و وقتی که
دید در محبس هرقدر هم پوسیده باشد باز از دل مأمور دولتی سختتر است تف
تسلیمی به زمین و نگاهی به صحن محبس انداخت و معلومش شد که تنها نیست. من
که فرنگی بودم و کاری از من ساخته نبود، از فرنگی مآب هم چشمش آبی نمیخورد.
این بود که پابرچین پابرچین به طرف آقا شیخ رفته و پس از آن که مدتی زول
زول نگاه خود را به او دوخت با صدایی لرزان گفت: «جناب شیخ تو را به حضرت
عباس آخر گناه من چیست؟ آدم والله خودش را بکشد از دست ظلم مردم آسوده
شود!»
به شنیدن این کلمات مندیل جناب شیخ مانند لکه ابری آهسته به
حرکت آمد و از لای آن یک جفت چشمی نمودار گردید که نگاه ضعیفی به کلاه نمدی
انداخته و از منفذ صوتی که بایستی در زیر آن چشمها باشد و درست دیده نمیشد
با قرائت و طمأنینه ی تمام کلمات ذیل آهسته و شمرده مسموع سمع حضار گردید:
«مؤمن! عنان نفس عاصی قاصر را به دست قهر و غضب مده که الکاظمین الغیظ و
العافین عن الناس...»
کلاه نمدی از شنیدن این سخنان هاج و واج مانده
و چون از فرمایشات جناب آقا شیخ تنها کلمه ی کاظمی دستگیرش شده بود گفت:
«نه جناب اسم نوکرتان کاظم نیست رمضان است. مقصودم این بود که کاش اقلا
میفهمیدیم برای چه ما را اینجا زنده به گور کرده اند
این دفعه هم
باز با همان متانت و قرائت تام و تمام از آن ناحیه ی قدس این کلمات صادر
شد: «جزاکم الله مؤمن! منظور شما مفهوم ذهن این داعی گردید. الصبر مفتاح
الفرج. ارجو که عما قریب وجه حبس به وضوح پیوندد و البته الف البته بای نحو
کان چه عاجلا و چه آجلا به مسامع ما خواهد رسید. علیالعجاله در حین انتظار
احسن شقوق و انفع امور اشتغال به ذکر خالق است که علی کل حال نعم الاشتغال
است».
رمضان مادر مرده که از فارسی شیرین جناب شیخ یک کلمه سرش نشد
مثل آن بود که گمان کرده باشد که آقا شیخ با اجنه و از ما بهتران حرف
میزند یا مشغول ذکر اوراد و عزایم است آثار هول و وحشت در وجناتش ظاهر شد و
زیر لب بسم اللهی گفت و یواشکی بنای عقب کشیدن را گذاشت. ولی جناب شیخ که
آروارهی مبارکشان معلوم میشد گرم شده است بدون آن که شخص مخصوصی را طرف
خطاب قرار دهند چشمها را به یک گله دیوار دوخته و با همان قرائت معهود پی
خیالات خود را گرفته و میفرمودند: «لعل که علت توقیف لمصلحة یا اصلا لا عن
قصد به عمل آمده و لاجل ذلک رجای واثق هست که لولاالبداء عما قریب انتهاء
پذیرد و لعل هم که احقر را کان لم یکن پنداشته و بلارعایةالمرتبه والمقام
باسوء احوال معرض تهلکه و دمار تدریجی قرار دهند و بناء علی هذا بر ماست که
بای نحو کان مع الواسطه او بلاواسطةالغیر کتبا و شفاها علنا او خفاء از
مقامات عالیه استمداد نموده و بلاشک به مصداق مَن جَد وَجَدَ به حصول مسئول
موفق و مقضیالمرام مستخلص شده و برائت مابین الاماثل ولاقران کالشمس فی
وسط النهار مبرهن و مشهود خواهد گردید
رمضان طفلک یکباره دلش را
باخته و از آن سر محبس خود را پس پس به این سر کشانده و مثل غشیها نگاههای
ترسناکی به آقا شیخ انداخته و زیرلبکی هی لعنت بر شیطان میکرد و یک چیز
شبیه به آیةالکرسی هم به عقیده ی خود خوانده و دور سرش فوت میکرد و معلوم
بود که خیالش برداشته و تاریکی هم ممد شده دارد زهره اش از هول و هراس آب
میشود. خیلی دلم برایش سوخت. جناب شیخ هم که دیگر مثل اینکه مسهل به زبانش
بسته باشند و با به قول خود آخوندها سلسالقول گرفته باشد دستبردار نبود و
دستهای مبارک را که تا مرفق از آستین بیرون افتاده و از حیث پرمویی دور از
جناب شما با پاچه ی گوسفند بیشباهت نبود از زانو برگرفته و عبا را عقب زده و
با اشارات و حرکاتی غریب و عجیب بدون آن که نگاه تند و آتشین خود را از آن
یک گله دیوار بیگناه بردارد گاهی با توپ و تشر هرچه تمامتر مأمور تذکره را
غایبانه طرف خطاب و عتاب قرار داده و مثل اینکه بخواهد برایش سرپاکتی
بنویسد پشت سر هم القاب و عناوینی از قبیل «علقه مضغه»، «مجهول الهویه»،
«فاسد العقیده»، «شارب الخمر»، «تارک الصلوة»، «ملعون الوالدین» و
«ولدالزنا» و غیره و غیره (که هرکدامش برای مباح نمودن جان و مال و حرام
نمودن زن به خانه ی هر مسلمانی کافی و از صدش یکی در یادم نمانده) نثار
میکرد و زمانی با طمأنینه و وقار و دلسوختگی و تحسر به شرح «بی مبالاتی
نسبت به اهل علم و خدام شریعت مطهره» و «توهین و تحقیری که به مرات و به
کرات فی کل ساعة» بر آنها وارد میآید و «نتایج سوء دنیوی و اخروی» آن
پرداخته و رفته رفته چنان بیانات و فرمایشات موعظه آمیز ایشان درهم و برهم و
غامض میشد که رمضان که سهل است جد رمضان هم محال بود بتواند یک کلمه ی آن
را بفهمد و خود چاکرتان هم که آن همه قمپز عربیدانی میکرد و چندین سال از
عمر عزیز زید و عمرو را به جان یکدیگر انداخته و به اسم تحصیل از صبح تا
شام به اسامی مختلف مصدر ضرب و دعوی و افعال مذمومه ی دیگر گردیده و وجود
صحیح و سالم را به قول بیاصل و اجوف این و آن و وعده و وعید اشخاص
ناقصالعقل متصل به این باب و آن باب دوانده و کسر شأن خود را فراهم آورده و
حرفهای خفیف شنیده و قسمتی از جوانی خود را به لیت و لعل و لا و نعم صرف
جر و بحث و تحصیل معلوم و مجهول نموده بود، به هیچ نحو از معانی بیانات
جناب شیخ چیزی دستگیرم نمیشد
در تمام این مدت آقای فرنگیمآب در
بالای همان طاقچه نشسته و با اخم و تخم تمام توی نخ خواندن رومان شیرین خود
بود و ابدا اعتنایی به اطرافیهای خویش نداشت و فقط گاهی لب و لوچهای
تکانده و تُک یکی از دو سبیلش را که چون دو عقرب جراره بر کنار لانه ی دهان
قرار گرفته بود به زیر دندان گرفته و مشغول جویدن میشد و گاهی هم ساعتش را
درآورده نگاهی میکرد و مثل این بود که میخواهد ببیند ساعت شیر و قهوه
رسیده است یا نه.
رمضان فلک زده که دلش پر و محتاج به درد دل و از
شیخ خیری ندیده بود چاره را منحصر به فرد دیده و دل به دریا زده مثل طفل
گرسنهای که برای طلب نان به نامادری نزدیک شود به طرف فرنگیمآب رفته و با
صدایی نرم و لرزان سلامی کرده و گفت: «آقا شما را به خدا ببخشید! ما یخه
چرکینها چیزی سرمان نمیشود، آقا شیخ هم که معلوم است جنی و غشی است و اصلا
زبان ما هم سرش نمیشود عرب است. شما را به خدا آیا میتوانید به من بفرمایید
برای چه ما را تو این زندان مرگ انداختهاند؟
به شنیدن این کلمات
آقای فرنگیمآب از طاقچه پایین پریده و کتاب را دولا کرده و در جیب گشاد
پالتو چپانده و با لب خندان به طرف رمضان رفته و «برادر، برادر» گویان دست
دراز کرد که به رمضان دست بدهد. رمضان ملتفت مسئله نشد و خود را کمی عقب
کشید و جناب خان هم مجبور شدند دست خود را بیخود به سبیل خود ببرند و محض
خالی نبودن عریضه دست دیگر را هم به میدان آورده و سپس هر دو را روی سینه
گذاشته و دو انگشت ابهام را در سوراخ آستین جلیقه جا داده و با هشت رأس
انگشت دیگر روی پیش سینهی آهاردار بنای تنبک زدن را گذاشته و با لهجهای
نمکین گفت: «ای دوست و هموطن عزیز! چرا ما را اینجا گذاشتهاند؟ من هم
ساعتهای طولانی هر چه کلهی خود را حفر میکنم آبسولومان چیزی نمییابم نه چیز
پوزیتیف نه چیز نگاتیف. آبسولومان آیا خیلی کومیک نیست که من جوان دیپلمه
از بهترین فامیل را برای یک... یک کریمینل بگیرند و با من رفتار بکنند مثل
با آخرین آمده؟ ولی از دسپوتیسم هزار ساله و بی قانانی و آربیترر که
میوهجات آن است هیج تعجبآورنده نیست. یک مملکت که خود را افتخار میکند که
خودش را کنستیتوسیونل اسم بدهد باید تریبونالهای قانانی داشته باشد که هیچ
کس رعیت به ظلم نشود. برادر من در بدبختی! آیا شما اینجور پیدا نمیکنید؟
رمضان
بیچاره از کجا ادراک این خیالات عالی برایش ممکن بود و کلمات فرنگی به جای
خود دیگر از کجا مثلا میتوانست بفهمد که «حفر کردن کله» ترجمهی تحتاللفظی
اصطلاحی است فرانسوی و به معنی فکر و خیال کردن است و به جای آن در فارسی
میگویند «هرچه خودم را میکشم...» یا «هرچه سرم را به دیوار میزنم...» و یا
آن که «رعیت به ظلم» ترجمهی اصطلاح دیگر فرانسوی است و مقصود از آن طرف ظلم
واقع شدن است. رمضان از شنیدن کلمهی رعیت و ظلم پیش عقل نافص خود خیال کرد
که فرنگیمآب او را رعیت و مورد ظلم و اجحاف ارباب ملک تصور نموده و گفت:
«نه آقا، خانه زاد شما رعیت نیست. همین بیست قدمی گمرک خانه شاگرد قهوهچی
هستم!»
جناب موسیو شانهای بالا انداخته و با هشت انگشت به روی سینه
قایم ضربش را گرفته و سوت زنان بنای قدم زدن را گذاشته و بدون آن که
اعتنایی به رمضان بکند دنبالهی خیالات خود را گرفته و میگفت: «رولوسیون
بدون اولوسیون یک چیزی است که خیال آن هم نمیتواند در کله داخل شود! ما
جوانها باید برای خود یک تکلیفی بکنیم در آنچه نگاه میکند راهنمایی به ملت.
برای آنچه مرا نگاه میکند در روی این سوژه یک آرتیکل درازی نوشتهام و با
روشنی کور کنندهای ثابت نمودهام که هیچ کس جرأت نمیکند روی دیگران حساب کند
و هر کس به اندازهی... به اندازهی پوسیبیلیتهاش باید خدمت بکند وطن را که
هر کس بکند تکلیفش را! این است راه ترقی! والا دکادانس ما را تهدید میکند.
ولی بدبختانه حرفهای ما به مردم اثر نمیکند. لامارتین در این خصوص خوب
میگوید...» و آقای فیلسوف بنا کرد به خواندن یک مبلغی شعر فرانسه که از قضا
من هم سابق یکبار شنیده و میدانستم مال شاعر فرانسوی ویکتور هوگو است و
دخلی به لامارتین ندارد
رمضان از شنیدن این حرفهای بی سر و ته و
غریب و عجیب دیگر به کلی خود را باخته و دوان دوان خود را به پشت در محبس
رسانده و بنای ناله و فریاد و گریه را گذاشت و به زودی جمعی در پشت در آمده
و صدای نتراشیده و نخراشیدهای که صدای شیخ حسن شمر پیش آن لحن نکیسا بود
از همان پشت در بلند شد و گفت: «مادر فلان! چه دردت است حیغ و ویغ راه
انداختهای. مگر ...ات را میکشند این چه علم شنگهای است! اگر دست از این
جهود بازی و کولی گری برنداری وامیدارم بیایند پوزه بندت بزنند...!» رمضان
با صدایی زار و نزار بنای التماس و تضرع را گذاشته و میگفت: «آخر ای
مسلمانان گناه من چیست؟ اگر دزدم بدهید دستم را ببرند، اگر مقصرم چوبم
بزنند، ناخنم را بگیرند، گوشم را به دروازه بکوبند، چشمم را درآورند، نعلم
بکنند. چوب لای انگشتهایم بگذارند، شمع آجینم بکنند ولی آخر برای رضای خدا و
پیغمیر مرا از این هولدونی و از گیر این دیوانهها و جنیها خلاص کنید! به
پیر، به پیغمبر عقل دارد از سرم میپرد. مرا با سه نفر شریک گور کردهاید که
یکیشان اصلا سرش را بخورد فرنگی است و آدم اگر به صورتش نگاه کند باید
کفاره بدهد و مثل جغد بغ کرده آن کنار ایستاده با چشمهایش میخواهد آدم را
بخورد. دو تا دیگرشان هم که یک کلمه زبان آدم سرشان نمیشود و هر دو جنیاند و
نمیدانم اگر به سرشان بزند و بگیرند من مادر مرده را خفه کنند کی جواب خدا
را خواهد داد...؟
بدبخت رمضان دیگر نتوانست حرف بزند و بغض بیخ
گلویش را گرفته و بنا کرد به هق هق گریه کردن و باز همان صدای نفیر کذایی
از پشت در بلند شد و یک طومار از آن فحشهای دو آتشه به دل پردرد رمضان بست.
دلم
برای رمضان خیلی سوخت. جلو رفتم، دست بر شانهاش گذاشته گفتم:«پسر جان، من
فرنگی کجا بودم. گور پدر هرچه فرنگی هم کرده! من ایرانی و برادر دینی توام.
چرا زهرهات را باختهای؟ مگر چه شد؟ تو برای خودت جوانی هستی. چرا این طور
دست و پایت را گم کردهای...؟
رمضان همین که دید خیر راستی راستی
فارسی سرم میشود و فارسی راستاحسینی باش حرف میزنم دست مرا گرفت و حالا
نبوس و کی ببوس و چنان ذوقش گرفت که انگار دنیا را بش دادهاند و مدام
میگفت: «هی قربان آن دهنت بروم! والله تو ملائکهای! خدا خودش تو را فرستاده
که جان مرا بخری!» گفتم: «پسر جان آرام باش. من ملائکه که نیستم هیچ، به
آدم بودن خودم هم شک دارم. مرد باید دل داشته باشد. گریه برای چه؟ اگر
همقطارهایت بدانند که دستت خواهند انداخت و دیگر خر بیار و خجالت بار
کن...» گفت: «ای درد و بلات به جان این دیوانهها بیفتد! به خدا هیچ نمانده
بود زهرهام بترکد. دیدی چه طور این دیوانهها یک کلمه حرف سرشان نمیشود و
همهاش زبان جنی حرف میزنند؟»
گفتم: «داداش جان اینها نه جنیاند نه
دیوانه، بلکه ایرانی و برادر وطنی و دینی ما هستند!» رمضان از شنیدن این
حرف مثلی اینکه خیال کرده باشد من هم یک چیزیم میشود نگاهی به من انداخت و
قاه قاه بنای خنده را گذاشته و گفت «تو را به حضرت عباس آقا دیگر شما مرا
دست نیندازید. اگر اینها ایرانی بودند چرا از این زبانها حرف میزنند که یک
کلمهاش شبیه به زبان آدم نیست؟» گفتم «رمضان این هم که اینها حرف میزنند
زبان فارسی است منتهی...» ولی معلوم بود که رمضان باور نمیکرد و بینی و
بینالله حق هم داشت و هزار سال دیگر هم نمیتوانست باور کند و من هم دیدم
زحمتم هدر است و خواستم از در دیگری صحبت کنم که یک دفعه در محبس چهارطاق
باز شد و آردلی وارد و گفت «یالله! مشتلق مرا بدهید و بروید به امان خدا.
همهتان آزادید...»
رمضان به شنیدن این خبر عوض شادی خودش را چسباند
به من و دامن مرا گرفته و میگفت «والله من میدانم اینها هروقت میخواهند یک
بندی را به دست میرغضب بدهند این جور میگویند، خدایا خودت به فریاد ما
برس!» ولی خیر معلوم شد ترس و لرز رمضان بیسبب است. مأمور تذکره صبحی عوض
شده و به جای آن یک مأمور تازهی دیگری رسیده که خیلی جا سنگین و پرافاده
است و کبادهی حکومت رشت را میکشد و پس از رسیدن به انزلی برای اینکه هرچه
مأمور صبح ریسیده بود مأمور عصر چله کرده باشد اول کارش رهایی ما بوده. خدا
را شکر کردیم میخواستیم از در محبس بیرون بیاییم که دیدیم یک جوانی را که
از لهجه و ریخت و تک و پوزش معلوم میشد از اهل خوی و سلماس است همان
فراشهای صبحی دارند میآورند به طرف محبس و جوانک هم با یک زبان فارسی
مخصوصی که بعدها فهمیدم سوغات اسلامبول است با تشدد هرچه تمامتر از «موقعیت
خود تعرض» مینمود و از مردم «استرحام» میکرد و «رجا داشت» که گوش به حرفش
بدهند. رمضان نگاهی به او انداخته و با تعجب تمام گفت «بسم الله الرحمن
الرحیم این هم باز یکی. خدایا امروز دیگر هرچه خل و دیوانه داری اینجا
میفرستی! به داده شکر و به ندادهات شکر!»
خواستم بش بگویم که این هم
ایرانی و زبانش فارسی است ولی ترسیدم خیال کند دستش انداختهام و دلش بشکند
و به روی بزرگواری خودمان نیاوردیم و رفتیم در پی تدارک یک درشکه برای
رفتن به رشت و چند دقیقه بعد که با جناب شیخ و خان فرنگی مآب دانگی درشکهای
گرفته و در شرف حرکت بودیم دیدیم رمضان دوان دوان آمد یک دستمال آجیل به
دست من داد و یواشکی در گوشم گفت «ببخشید زبان درازی میکنم ولی والله به
نظرم دیوانگی اینها به شما هم اثر کرده والا چه طور میشود جرات میکنید با
اینها همسفر شوید!» گفتم «رمضان ما مثل تو ترسو نیستیم!» گفت «دست خدا به
همراهتان، هر وقتی که از بیهمزبانی دلتان سر رفت از این آجیل بخورید و یادی
از نوکرتان بکنید». شلاق درشکه چی بلند شد و راه افتادیم و جای دوستان
خالی خیلی هم خوش گذشت و مخصوصا وقتی که در بین راه دیدیم که یک مأمور
تذکره ی تازه ای با چاپاری به طرف انزلی میرود کیفی کرده و آنقدر خندیدیم
که نزدیک بود روده بر بشویم.
" مغز "
دانشجویی سر کلاس فلسفه نشسته بود .
موضوع درس درباره ی خدا بود .
استادش پرسید : "آیا در کلاس کسی هست که صدای خدا را شنیده باشد ؟ "کسی پاسخ نداد. استاد دوباره پرسید :
" آیا کسی هست که خدا را لمس کرده باشد ؟ " دوباره کسی پاسخ نداد . استاد برای سومین بار پرسید :
" آیا در کلاس کسی هست که خدا را دیده باشد ؟ "
برای سومین بار هم کسی پاسخ نداد . استاد با قاطعیت گفت : " با این وصف خدا وجود ندارد " .
دانشجو به هیچ وجه با استدلال استاد موافق نبود
و اجازه خواست تا صحبت کند . استاد پذیرفت . دانشجو از جایش برخاست و از همکلاسی هایش پرسید : " آیا در کلاس کسی هست که صدای مغز استاد را شنیده باشد ؟
" همه سکوت کردند . "
آیا در کلاس کسی هست که مغز استاد را لمس کرده باشد؟ " همچنان کسی چیزی نگفت . "
آیا در کلاس کسی هست که مغز استاد را دیده باشد ؟ " وقتی برای سومین بار کسی پاسخ نداد ، دانشجو نتیجه گیری کرد که استادشان مغز ندارد ".
__________________